Achtergrond

Rond mijn 15e had ik last van een fobie. Emetofobie. Overgeefangst. De angst was zo groot dat het mijn hele leven beheerste. Eten was vaak een crime want alles was een potentieel gevaar. Bijna dagelijks had ik paniekaanvallen of dwanghandelingen en was ik bezig om mezelf weer rustig te krijgen. Iets ondernemen was bijna niet te doen. Ik was vooral bezig met mensen/ voorwerpen/ voedsel te ‘scannen’ op mogelijk gevaar en berekeningen te maken wanneer ‘de buikgriep’ mij te pakken zou kunnen krijgen. Niemand wist hiervan. Ik schaamde me en dacht dat als ik harder m’n best zou doen, het vanzelf wel weer over zou gaan.

Op m’n 17e werd het me te veel. Ik besloot er toch over te vertellen en hulp te zoeken bij een Maatschappelijkwerkster. Op dat moment dacht ik dat ze me daadwerkelijk hielp. Helaas besefte ik 22 jaar later dat ze me vooral geleerd had mijn fobie en dwanghandelingen te accepteren in plaats van me er daadwerkelijk van af te helpen.

Ik ronde mijn studie af, begon een nieuwe, ging verhuizen, kreeg een relatie, ging samenwonen, werken en kreeg drie kinderen. Hoewel niemand het wist had ik nog steeds dagelijks last van de fobie en werd het na verloop van tijd alleen maar erger. Het beïnvloedde mijn hele leven.

In 2014 was de maat vol. Ik kon niet meer en besloot opnieuw hulp te zoeken en meldde me aan bij een psychotherapeut. In diezelfde periode liep onze oudste zoon vast op de basisschool. Al vanaf groep 1 gaf ik aan dat ik me zorgen maakte, maar het werd door niemand opgepakt of gezien. Pas in groep 5 kreeg hij een diagnose in het autistisch spectrum. Het was te laat. Zijn stress en angst was zo ver opgelopen dat naar school gaan niet meer ging. Een lange, frustrerende zoektocht  naar de juiste hulpverlening volgde.

Al vanaf mijn eerste therapiesessie was het mijn therapeut duidelijk dat ik niet alleen een fobie had, maar ook een burnout en ik op het punt stond helemaal af te knappen. Ik was er zo slecht aan toe dat hij de intake aan de kant schoof en meteen bezig ging met ‘EHBO-en’. Alles om te proberen te zorgen dat ik mijn hoofd boven water kon houden. Ondertussen ging het gevecht met instanties rondom onze zoon door. Talloze gesprekken volgden. Zij bleven maar zeggen: “hij moet weer naar school”, maar op onze vraag: ”hoe dan?” Bleef het antwoord steeds uit. Gelukkig kon onze zoon terecht op een zorgboerderij. Dat was een gouden plek…

Alles bij elkaar; de fobie, de burnout, de problemen in het gezin en alles wat nodig was om het weer op de rail te krijgen was zwaar. Verschillende keren heb ik me afgevraagd wat mijn leven nog voor zin had. Het werd me ook steeds duidelijker dat de relatie waar ik in zat geen gezonde relatie was. Uiteindelijk bleef er maar één optie over: scheiden. Dat bleek helaas makkelijker gezegd dan gedaan. De scheiding liep uit in een vechtscheiding.

Er volgenden 2 verhuizingen met de kinderen in korte tijd. Van mijn burnout had ik nog geen kans gehad om fatsoenlijk te herstellen. Vanaf het moment dat ik met de jongens apart woonde, zette onze zoon na 2, 5 jaar ‘thuis’zitten zijn eerste stappen weer naar school. Een intensief traject, zorgvuldig opgebouwd en in de gaten gehouden door ons en een heel team. Tot ieders verbazing pakte hij het zo goed op dat hij, ‘vanuit het niets’, alles meedeed en groep 8 af maakte.

Tijdens mijn therapie werd er ondertussen niet alleen gekeken naar mijn huidige situatie, ook mijn verleden werd doorgespit. Er werden pogingen gedaan EMDR op te pakken, maar moest steeds weer stil gelegd worden omdat het niet te combineren viel met alles wat de thuissituatie van me vroeg. Ik kreeg allerlei (lichamelijke) klachten en uiteindelijk de diagnose Complexe Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS).

Door de rust die er na het afronden van de scheiding ontstond, kwam de onrust in mezelf steeds meer naar boven. Onrust door de jarenlange zoektocht waarin niets meer leek te zijn zoals ik het altijd had gezien. Ik kreeg last van knipperende ogen en een soort epileptische aanvallen. Omdat de klachten verergerden werd ik doorverwezen naar een neuroloog. Spannende weken en een scala aan neurologische onderzoeken volgden. Met uiteindelijk de conclusie dat er geen lichamelijke oorzaak voor mijn klachten te vinden was. Daarmee werd het vermoeden van mijn therapeut dat er sprake was van een conversiestoornis, bevestigd. Bij een conversiestoornis schakelen je hersenen (delen van) je lichaam uit bij een te veel aan angst/ spanning/ stress. Het ‘mezelf vinden’ bleef een zoektocht. Net als het balans zien te krijgen en de PTSS en de conversiestoornis onder controle zien te krijgen en het uitzoeken wat het leven mij eigenlijk nog te bieden heeft.

En zo’n beetje hier eindigt het boek Op weg naar mezelf ‘Zijn’. Nog steeds ben ik in therapie, vooral gericht op traumaverwerking en de conversiestoornis/ PTSS de baas worden. Het maken van dit boek heeft me geholpen bij de verwerking van mijn geschiedenis. Alles wat er in staat is geweest. Nu volgt het herstel en heb ik de vrijheid een leven te creëren wat bij me past.

Hopelijk komt er een vervolg op Op weg naar mezelf ‘Zijn’. Een vervolg met vrolijkere werken en mooie toekomstdromen. Met het uitkomen van dit boek is één droom al verwezenlijkt…

Hette

Wil je het boek Op weg naar mezelf ‘Zijn’ bestellen? Ga dan naar https://www.boekenbent.com/shop/product_info.php?products_id=1176