Jarenlang vocht ik tegen een fobie. Emetofobie. Overgeefangst. Vanaf mijn tienertijd beheerste het mijn hele leven. Dagelijks had ik last van paniekaanvallen, dwanggedachten en dwanghandelingen… Alleen wist niemand er van. Uiteindelijk zocht ik wel hulp, maar die bood niet wat ik er van had verwacht. Ik dacht toen dat dat normaal was en ging door alsof er niks aan de hand was. Ik volgde twee studies, ging samenwonen, werken en kreeg drie kinderen. Toen er bij twee kinderen een stoornis in het autistisch spectrum geconstateerd werd en zij vastliepen op school, brak alles me op en zocht ik opnieuw hulp. Ik kon niet meer.
Mijn therapeut constateerde een flinke burnout. Ik was er slecht aan toe. Van alles werd gedaan om te proberen mij overeind te krijgen, wat niet lukte. De burnout bleek niet alleen een burnout, maar ook een complexe Post Traumatische Stress Stoornis. Het werd steeds duidelijker dat de relatie waar ik in zat alles behalve een gezonde relatie was. Scheiden was de enige optie. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Er volgde een rechtszaak en twee verhuizingen binnen een jaar. De therapie die ik nodig had moest regelmatig stilgelegd worden omdat het niet te combineren was met de situatie waar ik in zat. Mijn klachten verergerden. Mijn ogen begonnen regelmatig spontaan te knipperen en dicht te vallen. Ook kreeg ik een raar soort stuiptrekkingen die leken op een epileptische aanval (PNEA, Psychogene Niet Epileptische Aanvallen). Er was een vermoeden van een conversiestoornis (heet nu Functioneel Neurologische Stoornis. FNS is een functiestoornis in het zenuwstelsel waardoor signalen tussen de hersenen en lichaamsdelen soms niet goed gaan. Dit kan zich op verschillende manieren uiten. O.a. door verlammings-verschijnselen, schokkende bewegingen, tremoren, op epilepsie lijkende aanvallen, loopproblemen enz.). Dat vermoeden werd, na verschillende neurologische onderzoeken, door de neuroloog bevestigd.
In de hoop grote sprongen te maken in mijn herstel, onderging ik een 8-daagse behandeling in een traumacentrum en negen maanden ambulante behandeling bij een expertise centrum voor FNS. Ook de ‘gewone’ therapie ging door. Allemaal erg intensief, maar het gaf me meer zicht op hoe de PTSS en de FNS bij mij werken. Dat inzicht was pijnlijk, maar liet me steeds weer zien waar ik weer verder kon.
Lang was ik op zoek naar iets wat me plezier gaf. Wat me uit de zwaarte haalde en me motiveerde en uitdaagde. Ik schilderde graag en schreef gedichten. Deze bundelde ik in twee boeken: Op weg naar mezelf ‘Zijn’ en In trauma gevangen. Hoe mooi en therapeutisch het voor mij ook werkte, het was ook confronterend om daar mee bezig te zijn en maakte veel bij me los. In fotograferen vond ik iets heel anders. Door de camera kon ik zien hoe mooi dingen en de ‘buitenwereld’ soms kunnen zijn. Het was zo in contrast met hoe ik mezelf vaak voelde! Ik wilde proberen dat dichter bij elkaar te brengen. Fotograferen is echt mijn passie. Met zoveel mogelijkheden en creativiteit wat ik er in kwijt kan! Helaas lukte het me door de FNS vaak niet om te wandelen en in de natuur foto’s te maken. Ik ging op zoek naar een manier om op mijn eigen tijd en tempo, thuis te kunnen fotograferen. Zo ontstond @Familie_Wasknijper.
Lang heb ik gehoopt dat de FNS, als mijn trauma’s verwerkt waren, weg zou ebben. Helaas blijk dat niet het geval en probeer ik mijn weg hierin te vinden. Ik blijf op zoek naar mogelijkheden. Het creatief bezig zijn helpt me daarbij. Na de jarenlange, diepe en stressvolle worstelingen, is een quote van Ralph Blum mijn lijfspreuk geworden: “obstakels uit het verleden kunnen de poorten worden naar een nieuw begin.”
Ik hoop dat dat wat ik maak, (h)erkenning kan geven aan anderen, een sprankeltje hoop kan bieden of een glimlach kan geven. Als dat lukt, is mijn ‘missie’ geslaagd!
Hette
Wil je het boek Op weg naar mezelf ‘Zijn’ bestellen? Ga dan naar https://www.boekenbent.com/shop/product_info.php?products_id=1176
